De komst van internet en social media geeft ieder mens de kans om te creëren en te publiceren. Je hoeft niet per se een bekende columnist of senior manager te zijn om je mening te vertellen. Het zorgt voor een rijke schat aan content en activiteit. Maar er is ook angst: moeten we wel willen dat iedereen publiceert? Deze angst heeft grofweg twee redenen.

1. Kwaliteit gaat ten onder

De allereerste massamediale revolutie was de komst van de boekdrukkunst. Voorheen werden boeken door kloosterlingen overgeschreven met de hand. Je kunt je voorstellen dat ze strak de regie hadden over wat ze publiceerden. Ineens was daar de revolutie die zorgde dat schrijvers hun kennis konden vermenigvuldigden en beschikbaar stelden voor iedereen die kan lezen. Maar naast bijzondere werken van Galileo Galilei en Shakespeare, maakte de drukpers ook de kasteelroman mogelijk. Daarin zie je dat vrijheid en kwaliteit mogelijk tegenstrijdige doelen zijn. En dat is ook de angst die mensen hebben bij social media. Nu je nog makkelijker kunt publiceren is er een grote vrijheid, maar komt dat de kwaliteit ten goede?

2. Teveel informatie

De bekende schrijver en dichter Edgar Allan Poe zegt hierover:

“The enormous multiplication of books in every branch of knowledge, is one of the greatest evils of this age; since it presents one of the most serious obstacles to the acquisition of correct information.”
( bron: The works of Edgar Allan Poe: deel VII & VIII, New York 1914 pagina 164)

Hierin geeft Poe aan dat stijging van aantal publicaties als een obstakel kan dienen voor het vinden van de juiste informatie. Wanneer we veel informatie tot ons krijgen, zijn wij mensen dan in staat om de data die we nodig hebben er uit te filteren? Of moeten we daarvoor per se alle informatie tot ons nemen?

Zijn angsten waarheid?

In een tijd dat we in één jaar meer data tot ons nemen dan onze grootouders in hun hele leven, is het logisch dat bovenstaande angsten leven. De komst van social media vraagt van ons een andere manier van omgaan met informatie en dat is spannend.

Gaat de kwaliteit echt ten onder, wanneer iedereen kan publiceren? Als voorbeeld neem ik hiervoor graag Wikipedia. De bronvermelding die je nooit mag gebruiken binnen opleidingen, want het immers samengesteld door verschillende mensen. Maar is alles wat er staat op Wikipedia dan per definitie niet waar? Nee. Wikipedia maakt gebruik van de zogenaamde Wisdom of the Crowd. Eén persoon heeft beperkte informatie, maar 100 of 1000 personen hebben samen veel kennis. Zo kunnen we (enterprise) social media ook zien: Samen ga je “kolder” tegen, doordat niet één iemand de informatie kan geven. Een vraag stellen op enterprise social media over CAO geeft misschien wel een beter antwoord, dan diezelfde vraag stellen aan de collega die je toevallig spreekt bij de koffieautomaat.

De kunst van het missen

Leuk en aardig, maar hoe kom je bij die informatie, als iedereen kan publiceren? Verzuipen we niet in de hoeveelheid data? De oplossing is tweeledig. Enerzijds hebben we de techniek om te publiceren en mogen we diezelfde techniek ook voor ons laten werken. Bij ieder sociaal platform heb je de mogelijkheid tot het filteren van  informatie: het op maat maken. Je bent zelf de baas over wie en wat je volgt. De techniek stelt je in staat om niet te verzuipen in de hoeveelheid data en geeft je ook de mogelijkheid om dingen te missen. Elk platform heeft namelijk een zoekfunctie. Zo kun je ook op een later tijdstip de informatie terugvinden. Dat vraagt een verandering van omgaan met informatie en regelmatig instructie om mensen op weg te helpen. Dit zie ik als een mooie taak voor een community manager.

Created by Customer Magnetism, an award winning Internet marketing agency.

Grijsharige, sokken-in-sandaal-dragende profeet

Neem nou het christelijk geloof. De gloriedagen van de paus en katholieke kerk zijn na de misbruikschandalen voorgoed voorbij en ook het CDA zit te worstelen met de betekenis van haar C. We kennen daarnaast allemaal genoeg voorbeelden van grijsharige, sokken-in-sandalen-dragende profeten die de wereld Het Goede Nieuws komen brengen.

Ruim 18 miljoen keer gekeken!

Afgelopen week zag ik een filmpje op Youtube wat het bewijs is dat het wel kan. Het heet Why I Hate Religion, But Love Jesus en is al ruim 18 miljoen keer bekeken. Een prachtige kernboodschap, verwikkeld in een modern jasje en gebracht door een intrigerend persoon. Zelfs op Q-music werd het een dikke aanrader. Dan zeg ik: Well done!

Spreken met woorden geeft ons veel voordelen. Zo snapt iedereen wat ik bedoel met een mandarijn of banaan. Zo kan ik duidelijk maken dat ik een banaan heb gegeten en deel ik een stukje van mijn bestaan met anderen. Toch zijn woorden ook rare en niet altijd eenduidige dingen. Het woord boom bijvoorbeeld. Het beeld wat het ene persoon van een boom heeft, kan heel anders zijn dan die van de andere persoon. Bijvoorbeeld heeft een boom bladeren of heeft een boom naalden? En in de zomer is een boom vaak groen, maar hoe zit dat in de herfst en winter?

Vorst: vrieskou of een heerser?

Natuurlijk maakt het in essentie vaak geen verschil wanneer je over bomen spreekt, hoe die er voor iedereen uitzien. Behalve voor een bioloog die juist verschil wil aantonen. Voor velen zal een verschillend beeld geen blokkade zijn voor het gesprek. De boodschap blijft duidelijk. Lastiger wordt het wanneer woorden meerdere dingen kunnen betekenen. Een zogenaamd homoniem. Bijvoorbeeld het woord vorst. Dit kan zowel een heerser betekenen, als de lage temperatuur. Of wat dacht je van woorden die op meerdere wijzen gelezen kunnen worden. MASSAGEBED: is dit massage-bed of massa-gebed? Of VALKUIL: is dit een val-kuil of een valk-uil. Vervelend, maar uit de context kun je vaak halen wat er met een woord bedoeld wordt.

Hoe abstracter het begrip, hoe groter de kans op miscommunicatie

Maar wat als we het gaan hebben over woorden die een diepere lading hebben. Denk aan meer abstracte woorden als duurzaamheid of beladen woorden als discriminatie. Weten we dan eigenlijk wel goed waar we het over hebben? Voor de één is duurzaamheid het rijden van een zuinige auto, terwijl de trein nemen in theorie zeker drie keer zo duurzaam is. Voor de ander is duurzaamheid biologisch eten, terwijl haar buurvrouw zich inzet tegen kinderarbeid en daarom fairtrade jeans koopt. En discriminatie. Wanneer discrimineer je eigenlijk? Is het een grapje of pestgedrag? En is diegene die het doet, zich er wel van bewust? Het resulteert bijna altijd in verhitte discussies, want hoe kun je goed praten over een onderwerp als de definitie al moeilijk te bepalen is?

Communicatie laat je Wordfeud winnen

Bovenstaande laat zien hoe belangrijk het is om je woorden verstandig te kiezen. Het laat mijn inziens daarom ook zien dat communicatie wel degelijk een professie is, want miscommunicatie zit in een heel klein hoekje. Een communicatieafdeling zorgt ervoor dat op je Scrabble- of Wordfeudplankje de juiste letters komen. Zo kun je als organisatie het juiste woord leggen.

Hoongelach of toenadering

Vandaag maakte een collega mij ervan bewust dat het digitale tijdperk helemaal niet voor zich spreekt. Hij zei: “Waarschijnlijk roep ik nu Homerusiaans hoongelach over me af, maar hoe meld ik me nu aan bij dat Twitter? Moet ik dat doen via…uh Facebook?”

Inderdaad kon ik gegrinnik niet onderdrukken. Niet zo zeer vanwege zijn vraag, maar meer vanwege de schaamte die ik voelde. Ik was totaal uitgegaan van mijn wereld en mijn werkelijkheid. Mijn leven is digi-ja. De wereld van deze collega wil heel graag digi-ja zijn, maar zit nog in digi-nee. Een ontzettend grote kloof, waarbij collega’s elkaars taalgebruik en cultuur steeds minder gaan begrijpen.

Kloof digital immigrants en digital natives

Je kunt deze kloof uitleggen met de termen digital native en digital immigrant. Volgens de definitie is een digital native iemand die ongeveer na 1980 geboren is en dus opgegroeid is met computer en internet. Een digital immigrant is iemand die deze technologische ontwikkeling pas op latere leeftijd heeft meegekregen en de keuze had om zich in de vernieuwing te verdiepen of niet. Dit betekent overigens niet dat iemand die ouder is dan dertig automatisch geen verstand heeft van digitale ontwikkelingen. Het is een indeling om aan te geven vanaf welk jaartal mensen volledig digitaal opgegroeid zijn en voor wie digitale ontwikkelingen vanzelfsprekend en logisch zijn als een tweede natuur. Net als een Engelse native speaker altijd beter Engels zal spreken dan een Nederlander.

Logische vragen

Wat is een hashtag? Wat zijn trending topics? Hoezo is een Facebook Fanpagina interessant voor een bedrijf als de onze? We hebben toch een website die net vernieuwd is? Logische vragen voor een organisatie waar vooral digital immigrants werken. Als digital natives ligt voor ons de belangrijke taak om ons bewust te worden van deze kloof en het initiatief te nemen om de kloof op een juiste, niet veroordelende wijze te dichten. En uiteindelijk weten we dat een Nederlander door veel Engels te spreken best in de buurt kan komen van de native speaker.

Wees je bewust van de kloof

In een tijd dat iedereen een stem heeft en die laat horen via social media, is een klantervaring enorm belangrijk. Iemand die normaal gesproken een negatieve ervaring heeft met een organisatie bereikt hoogstens een paar mensen op een verjaardag. Met social media krijgt diezelfde persoon een enorm bereik. Wat maakt een een ervaring nu een goede ervaring?

Verwachting overtreffen

Het sleutelwoord is verwachting. Elke klant heeft een bepaalde verwachting, wanneer hij een relatie aan gaat met een organisatie. Keer op keer krijgt de organisatie de kans om aan deze verwachting te voldoen of te overtreffen. Als dit gebeurt is een klant meer dan tevreden. Gebeurt dit niet krijgt de ervaring een negatieve wending.

De verwachting kennen

Hoe zorg je ervoor dat je de verwachting van een (potentiële) klant elke keer weer kunt overtreffen. Moet je dit als organisatie willen? Mijn inziens is het mooiste als de eerste ervaring voor de klant een overtroffen verwachting is. De klant is dan extra enthousiast over de organisatie. Maar dan moet je de verwachting van de klant wel kennen om hem te kunnen overtreffen.

#durftevragen

Hoe kom je achter deze verwachting? Misschien moeten we gewoon leren dat we dit mogen vragen. Wat verwacht de klant? Vervolgens kunnen we onszelf de vraag stellen: Wat kunnen wij daarvan waarmaken?

Kun je niet aan de verwachting voldoen? Durf kwetsbaar te zijn en kom in contact met klant. Laat duidelijk merken wat je wel kunt bieden. Hou klanten op de hoogte, ook als je niks nieuws te melden hebt. Dan weet de klant in ieder geval dat je ermee bezig bent en dat ze er toe doet. Zo overtref je, echter op andere wijze, toch de verwachting.

Zo simpel en toch zo effectief. Communicatie en verwachtingenmanagement.

Voor iedere organisatie zullen er verschillen zijn in de wijze van implementatie. Het is namelijk belangrijk dat je de implementatie zo persoonlijk mogelijk maakt. Zo zie je gelijk waar men tegen aan loopt en waar de weerstanden liggen. Daarom is de eerste stap: Past social media bij de organisatie?

In mijn onderzoek heb ik deze vraag beantwoord aan de hand van organisatieonderdelen. Stel bij elk onderdeel jezelf de vraag: Past het bij social media? (Bij alle social media, of slechts bij een bepaalde soort) 

• Past social media bij… de organisatiedoelen?
• …de organisatiestrategie?
• …de organisatiestructuur?
• …de organisatiecultuur?
• …de technologie?
• …de mensen?
• …de leiderschapsstijl?

Heeft u bovenstaande vragen allemaal met ‘ja’ kunnen beantwoorden? Gefeliciteerd. Uw organisatie is perfect voor het implementeren van social media. Echter, er is een grote kans dat dit niet het geval is. Veel organisaties zijn opgericht in een tijd dat kennis nog macht was; een principe dat haaks staat op social media. Er zal dus hoogstwaarschijnlijk het één en ander aangepast moeten worden binnen die organisatie.

Start van de implementatie: Het B-social-model

B-socialmodel

Dit model zal verlopen als een spiraal. In de spiraal staan drie pijlers. Die staan voor drie doelgroepen: Organisatie (A), Medewerkers (B) en Leidinggevenden (C). Directie valt onder organisatie indien zij een keuze op gebied van beleid moeten maken. Indien het gaat om de personen valt directie onder leidinggeven­den. In de tijd gaat de organisatie langs de 8 fases hieronder beschreven en houdt daarbij rekening met de drie pijlers. Zo ga je in het proces constant langs de interne klant: de medewerker. Het model gaat dus letterlijk sociale contacten NIET uit de weg. Het meest verstandig is om de fases aan te pakken in een samenwerkingsverband met directie, communicatie, informatievoor­ziening en P&O. 

Het is belangrijk om in een redelijk vroeg stadium een socialmediamoderator of community manager aan te stel­len. Hij analyseert het social medialandschap in Nederland en houdt bij waar de juiste doelgroepen zich bevinden. Wat is er nieuw op deze dynamische markt? Daarnaast maakt hij of zij de inzet van social media accountable/meetbaar door het op juiste wijze te monitoren. Hoe vaak wordt uw organisatie genoemd extern en hoe gebruikt men het intern? Ook zal deze persoon onzichtbaar “voer” moeten leveren om gesprekken en activiteiten te laten ontstaan. Dit zal ongeveer 0,6 fte vragen. Men kan ervoor kiezen om iemand van informatievoorziening of communicatie dit er bij te laten doen.

Fases:

1. Bijwerken:

Zorg dat je bij belangrijke social media van dit moment aanwezig bent. Dit kan in deze fase nog op passieve, maar wel doeltreffende wijze. De uitstraling van de diverse profielen moet eenduidig zijn, de informatie die je kunt vinden moet juist zijn en de

profielen waar niets mee gedaan wordt, moet men verwijderen. Te denken valt aan: facebook, hyves, LinkedIn en twitter.

2. Bedenken:

Op directieniveau moet nagedacht worden over een visie op so­cial media. Wat wil de organisatie met social media? Waar wil men gevonden wor­den en op welke wijze? Oftewel wat wordt de online identiteit van de organisatie?? Deze visie is leidend voor de volgende stappen en acties.

Shaun Connolly geeft aan dat een virtuele identiteit uit de volgende elementen bestaat:

• Identiteit: wie ben je offline?
• Reputatie: wat vinden anderen van je? Vertrouwt men je?
• Aanwezigheid: wanneer ben je waar?
• Relaties: met wie ben je verbonden? Wie vertrouw jij?
• Groepen: hoe zijn relaties met elkaar verbonden?
• Content: welke content maak je, haal je en deel je?
• Conversaties: wat bespreek je met anderen?

3. Begrijpen: Luisteren naar de mensen die social media intern en extern wil­len gebruiken. Waarvoor wil men het gebruiken en waar loopt men tegenaan? Wat zijn belangrijke dingen die men met social media wilt? Welke functies? In een latere fase zal ook extern gekeken worden om de doelgroep te begrijpen.

4. Bestendig maken: In deze fase is het van belang de randvoorwaarden waar men tegen aan loopt te verbeteren. Zo maak je als organisatie jezelf bestendig voor de toekomst. Hierbij kan gedacht worden aan modernisering van het ICT-landschap. Zowel op hard- als softwaregebied.

5. Bemoedigen: Managers zullen de toevoeging van social media een span­nende ontwikkeling vinden. Door middel van korte trainingen is het van belang om mogelijke angsten weg te nemen en hen te informeren over de grote profes­sionele voordelen van het gebruik van social media.

6. Bewustmaken: In deze fase maak je de medewerkers bewust van de pro­fessionele voordelen van social media. Tegelijkertijd geef je aan wat je van hen (niet dwingend) verwacht en wat eventueel mogelijke gevaren zijn. De lengte van deze periode kan per medewerker verschillen. Tijdens deze sessie zul­len ook de medewerkers opstaan die zelf visie en affiniteit hebben met social media. Hen kan je gebruiken in de bekendmakingsfase. Zij zullen grotendeels overeenkomen met de zogenaamde “insiders” van Kozinets.

7. Bekendmaken: Tijdens deze fase wordt de soort social media onthult die men wil gebruiken voor interne communicatie. Belangrijke mogelijkheden zijn kennisdelen en verbinden. Daarnaast heeft men voor het ontwikkelen van so­cial media geluisterd naar wat de medewerkers graag willen gebruiken. De me­dewerkers die gesignaleerd zijn in de bewustmakingsfase kan men gebruiken. Wanneer insiders actief worden zal het platform voor anderen al eerder interes­sant worden. De socialmediamoderator zorgt voor voer om hen hierin te stimu­leren. In een later stadium kan je deze mensen eventueel ook gebruiken voor het ambassadeurschap voor arbeidsmarktcommunicatie.

8. Bezig gaan: Voor de jongste generaties zal het gebruik van social media al met meer gemak gaan dan medewerkers die iets ouder zijn. Er zullen dus trainingen gegeven moe­ten worden om uit te leggen wat je met de gekozen social media kan en hoe dit moet. Twee dagdelen zijn hiervoor voldoende. Tussendoor krijgt de medewerker wel oefenop­gaven mee naar huis om te oefenen.

De eerste fase van de implementatie van social media is afgerond. Waarschijnlijk zijn er dingen waar je tegenaan loopt. Per organisatie zal dit verschillen. Belangrijk blijft realisme: het cliche dat Rome niet in een dag gebouwd is, is ook hier van toepassing. Daarnaast moet je blijven denken aan: de bereidheid tot delen: Kennis is gratis en geen macht. Flexibele instelling van leidinggevenden: niet controleren. Ook is er een rol weg­gelegd voor onder andere de socialmediamoderator om de onderwerpen en activiteiten interessant en actueel te houden.

Meer weten over dit onderwerp, whitepaper van mijn onderzoek of van gedachten wisselen? Neem gerust contact met me op! 

Is het gebruik van social media communicatie?

Inleiding

Iedereen twittert tegenwoordig. Van de buurjongen tot een parlementariër uit de nationale politiek. Van de docent die je de eerste wiskundevergelijking uitlegde tot Lance Armstrong, de wielrenner. Men zendt in 140 tekens, inclusief spaties, een bericht de wereld van de twittervolgers in. Twitter is slechts het topje van de social media ijsberg. Sites als facebook, hyves en LinkedIn zijn de virtuele “hangplekken” om je netwerken te onderhouden. Maar zijn deze activiteiten te beplakken met het label communicatie?

WAT IS COMMUNICATIE?

Om antwoord te krijgen op bovenstaande vraag, moeten we een antwoord vinden op de vraag: Wat is communicatie? Van Os en Van Doorn, auteurs van het boek communicatiekunde geven hierop antwoord met behulp van de communicatiedriehoek. Zij beweren dat communicatie inhoudt dat twee personen, organisaties of groepen (A en B) praten over een bepaald onderwerp (X). Dat met elkaar praten, houdt in dat communicatie een wederzijds proces is en dat het altijd ergens over gaat. i

Het wederzijds aspect komt in diverse visies over communicatie terug. Zo ook bij de visie van Grunig. Hij kijkt naar het gehele proces en of dit asymmetrisch of symmetrisch verloopt. Bij een symmetrisch communicatieproces is er sprake van een gelijkwaardige positie tussen de communicerende partijen en daardoor is er de mogelijkheid voor eigen inbreng. Bij asymmetrische communicatie wordt niet naar elkaar geluisterd, maar communiceert men vanuit eigen belang.ii Kees van Wijk, auteur van de media-explosie noemt communicatie als een proces van tweerichtingsverkeer waarbij zender en ontvanger beiden actief kunnen zijn en van rol kunnen wisselen. Hierbij is communicatie een interactief proces.iii Wat alle visies als voorwaarde gemeen hebben voor communicatie is de interactie tussen de partijen. De één noemt het wederzijds proces, de ander symmetrisch proces. Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer: beiden partijen moeten actief deel hebben aan het gesprek.

COMMUNICATIE EN GESITUEERDHEID

Naast een wederzijds, interactief proces spreekt men ook over gesitueerdheid voor goede communicatie. F.R. Oomkes, auteur communicatieleer geeft de volgende definitie: “Communicatie is de uitwisseling van symbolische informatie tussen mensen die zich van elkaars onmiddellijke of gemediëerde aanwezigheid bewust zijn.”iv Voor goede communicatie moet er dus sprake zijn van bewuste aanwezigheid. Iets wat niet heel moeilijk is als je met iemand in gesprek bent in een café, de onmiddellijke aanwezigheid, of wanneer je met iemand aan het bellen bent naar iemands huistelefoon, gemediëerde aanwezigheid. Je weet waar diegene is en bent je ervan bewust dat je samen aan het communiceren bent. Echter, hoe verhoudt zich deze aanwezigheid en gesitueerdheid met social media? Behoort dit gewoon tot gemediëerde aanwezigheid of is er meer over te zeggen?

Met social media heb je te maken met internet. Of dit nu gebruikt wordt via een laptop, telefoon of normale computer. Jan van der Stoep zegt dat het doel van internet en haar communicatienetwerk is om sociale interactie aan te moedigen en zo mensen aan elkaar te verbinden over enorme afstanden in tijd en ruimte. Hij beweert dat dit netwerk zo ontworpen is vanwege de wereldbeschouwing van mensen, waarin ze zichzelf zien als vrije en onafhankelijke individuen, die constant gedreven worden door het verlangen van onbegrensde mogelijkheden en toegang. Iets wat inderdaad mogelijk wordt door het gebruik van internet en social media. Je kunt gemakkelijk contact hebben met een iemand die in Canada woont en daardoor hebben de grenzen in tijd en ruimte geen invloed meer op je. Maar tegelijkertijd is het wel zo dat ik een mail kan sturen naar iemand in Canada, maar diegene het vaak pas op een ander tijdstip leest. Onder andere omdat er een tijdsverschil is met Canada, maar ook omdat diegene zelf ook achter de computer of mobiele telefoon moet kruipen. Je bent dus afhankelijk van wanneer iemand zijn e-mail leest. Daarbij komt het begrip gesitueerdheid om de hoek kijken.

We willen zo graag contact maken met andere culturen en andere mensen en proberen nieuwe manieren te ontwikkelen om ons eigen leven te creëren, maar we blijven met ons lichaam gewoon op de bank in onze woonplaats. We zijn niet werkelijk aanwezig in een ander land, we zijn geen stipje zonder lichaam. We zijn gewoon in ons huis in Nederland. We kunnen daardoor niet gelijk reageren en zijn afhankelijk van anderen of en wanneer ze online willen gaan. Jan van der Stoep ziet hierin ook het probleem: “De kijk op de mens als een vrij bewegend individu in tijd en ruimte is aan de ene kant een belangrijke spirituele drijfveer voor geëmancipeerde mensen uit traditionele sociale hiërarchieën en culturele begrenzing. Maar juist dat kan aan de andere kant leiden tot een manier van zogenaamde hypercommunicatie.” ( vrij vertaald uit: STOEP van der (J.); In search of an integrative vision for technology. P. 120. Hiermee bedoelt Jan van der Stoep dat wanneer je niet de gesitueerdheid en de lichamelijkheid van de mens erkent, de communicatie en de nieuwe manier van het onderhouden van relaties op een meer individualistische en flexibele manier, kan leiden tot contraproductieve communicatie.v

SOCIAL MEDIA

Bovenstaande geeft aan dat op social media een communicatief proces tot stand kan komen als de communicatie voldoet aan verschillende eisen. Eén van die eisen is een actief gesprek vanuit beide partijen. Nu kun je zeggen dat bij diverse social media het mogelijk is om beiden actief deel te nemen aan de informatie-uitwisseling. Er zijn genoeg reageermogelijkheden op facebook en hyves. Zelfs als je geen zin hebt om woorden te gebruiken, dan nog kun je zeggen dat je de status leuk vindt door simpelweg op de knop “dit vind ik leuk” te drukken. Maar de vraag is: kun je dan wel een gesprek voeren? Ben je niet gewoon aan het zenden, in de hoop dat iemand het interessant of leuk genoeg vindt om op te reageren? Op de één of andere manier willen we graag mensen delen in wat we aan het doen zijn en dat is wat we bij de meeste social media doen: vertellen wat ons bezig houdt, vertellen wat we eten met de lunch etc. Hierdoor ontstaat niet een wederzijds gesprek, want we willen voornamelijk onszelf profileren. Daarnaast is er geen sprake van een gesprek, want we zijn ons niet bewust van elkaars aanwezigheid. Je weet niet wanneer iemand online is, je weet niet wanneer iemand toevallig jouw berichtje leest. Het is afhankelijk van wanneer iemand op het internet zit. Deze nieuwe manier van het onderhouden van relaties leidt daardoor vaak op social i media tot veel zenden door mensen. Men gaat liever voor kwantiteit dan voor kwaliteit. Doordat deze manier van communiceren en socializen zo flexibel en vrijblijvend is werkt het eerder tegen dan voor jouw relaties. Dit is een vorm van hypercommunicatie.

CONCLUSIE

Het gebruik van social media is geen communicatie. Er is geen sprake van een wederzijds, interactief gesprek wegens het gebrek aan direct contact en directe reageermogelijkheid. Mensen zenden eerst en dan kan iemand als hij of zij wil reageren. Daarnaast zorgt de gesitueerdheid ervoor dat je niet weet of iemand online is en je jezelf anders voor kan doen dan je jezelf op dat moment werkelijk voelt op de bank. Nu kunnen social media als hyves en facebook nog eerder communicatie zijn, indien men elkaar kent en elkaar persoonlijke berichten stuurt en daarnaast elkaar blijft zien in de werkelijke gesitueerdheid. Dus als de relatie tussen twee partijen al duidelijk is. Echter, Twitter, dat is een geheel ander verhaal. Twitter is op geen enkele wijze communicatie. Mede om bovenstaande redenen, maar daarnaast zijn er nog minder reactiemogelijkheden bij Twitter dan op andere sociale platforms. Twitter is bij uitstek bedoeld voor het zenden van informatie en hopen op een relatie van effect. Bijvoorbeeld: als ik nu een grappige tweet zend, vinden mensen mij vast leuker of als ik nu een tweet zend dat ik dat boek lees, dan kunnen meer mensen het boek gaan lezen. Daarnaast is een negatief effect van Twitter hypercommunicatie. Zeker nu je ook via de mobiele telefoon gemakkelijk Tweets kunt plaatsen. Men zendt maar en zendt maar, maar de inhoud gaat vaak volledig verloren.

NOTEN

OS van (D.)/ DOORN van (A.); Communicatiekunde (BOOM 2005) P. 44-46

ii GRUNIG (J.); The effect of worldviews on public relations theory and practice. P.32-43

iii WIJK van (K.); De media-explosie. P. 19

iv OOMKES (F.R.); Communicatieleer (Boom, 2000) P. 21

v STOEP van der (J.); In search of an integrative vision for technology. P. 119-131